15. edycja 2021
- Strona główna
- 15. edycja 2021
Współorganizator gali – Centralny Dom Technologiczny
Gala odbyła się we współpracy z Centralnym Domu Technologicznym. Nominację otrzymało dziesięcioro nauczycieli. Podczas wydarzenia ogłoszono nagrodę główną oraz wyróżnienia.
Marta Florkiewicz-Borkowska
Agnieszka Foryś
Joanna Roszak
Marta Florkiewicz-Borkowska jest nauczycielką języka niemieckiego i zajęć rozwijających kreatywność w Szkole Podstawowej im. Karola Miarki w Pielgrzymowicach.
Realizuje projekty społeczne, charytatywne, arteterapeutyczne i algorytmiczne. Laureatka konkursu „Nauczyciel Roku 2017”. Bohaterka książki Sylwii Chutnik „Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek”. Jest autorką cyklu rozwojowego z elementami arteterapii „Jesteś Ważna” – pomaga dziewczynom uwierzyć w siebie oraz wzmocnić ich poczucie własnej wartości. Od 8 lat szyje przytulanki „Pożeracze Smutków”, przekazując je m.in. dzieciom na oddziałach onkologicznych i angażując w to pielgrzymowicką młodzież, lokalną społeczność, a obecnie również ponad 200 szkół w całej Polsce. Prowadzi warsztaty rozwijające kompetencje cyfrowe i miękkie. Jest dyplomowaną arteterapeutką.
Nauczycielka języka polskiego w VII Liceum Ogólnokształcącymim. Zofii Nałkowskiej w Krakowie
Że upupiony Bladaczka recytuje swoją lekcję – wiedział już mistrz Gombrowicz. Więc? Jako belferka szukałam ścieżek ku spotkaniu w myśleniu, które, po Tischnerowsku, umie pytać i dążyć. Wymyśliłam projekt „Przeciwko znikaniu ludzi”. by nie wygasła pamięć „o tych, co kiedyś byli”. Jego realizacja zainspirowała do działań przeciwko znikaniu wartości i człowieka w nas, żyjących w tu i w teraz. I tak: w geście Camusowskiego człowieka zbuntowanego pisałam z Uczniami otwarty list do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w obronie Festiwalu Conrada w Krakowie (2019r.), a dobrem zaini-cjowanym współmyśleniem z Wychowankami o ludziach-uchodźcach była decyzja Młodych o wpłacie pieniędzy na rzecz Fundacji Ocalenie (2021r.). Jestem praktyczką edukacji kulturalnej. Moje motto? Belferka to nie ta, która wie lepiej, ale ta, która pokazuje, gdzie szukać.
Nauczycielka języka polskiego i filozofii w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej im. Olgi Sławskiej-Lipczyńskiej w Poznaniu
Jestem nauczycie/ką języka polskiego i filozofii w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej im. Olgi Sławskiej-Lipczyńskiej w Poznaniu. Zajmuję się propagowaniem edukowania na rzecz pokoju oraz edukowania przez poezję. Równolegle pracuję jako profesorka w Instytucie Slawistyki Polskiej Akademii Nauk oraz popularyzuję działania współzałożonej i współprowadzonej przeze mnie Fundacji Józefa Rotblata. Pracuję na rzecz odpominania dziedzictwa poznańskich Żydów oraz włączam się w akcje społeczne. Gdybym miała nazwać nieformalny ruch nauczycielski, w którym uczestniczę, wybrałabym określenie Nauczyciele bez Granic. Być może w każdej profesji można znaleźć pracujących bez granic. W takim właśnie kontekście, jak formuła ta wybrzmiewa w nazwach organizacji: Dziennikarze bez Granic, Lekarze bez Granic – myślę o nauczycie/ach bez granic.
Pedagożka szkolna w I Liceum Ogólnokształcącym im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Kętrzynie
Jestem pedagożką, a poza szkołą edukatorką seksualną i edukatorką praw człowieka. Od kilku lat organizuję w Kętrzynie Maraton Pisania Listów, realizuję z młodzieżą wiele projektów dotyczących praw człowieka i edukacji globalnej, a od tego roku warsztaty z edukacji seksualnej. W 2018 roku reprezentowałam Polskę na Malcie podczas szkolenia dla realizatorów międzynarodowego projektu
,,Start the Change’’. W 2020 roku otrzymałam nagrodę Amnesty International Polska dla wolontariu-sza roku w kategorii edukacja. Aby móc dalej działać i pracować z młodzieżą, prowadzę Stowarzysze-nie Inicjatyw Lokalnych „Sztama”. Najbardziej cieszy mnie to, że coraz więcej młodych ludzi z Kętrzyna angażuje się w działania na rzecz drugiego człowieka, sami organizują akcje społeczne, piszą projekty. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby się nie poddawali i nie ustawali w swoich staraniach o lep-sze jutro. Mój największy sukces? List, jaki dostałam w sierpniu tego roku od mojej uczennicy. Słowa napisane przez młodą osobę są dla mnie największą nagrodą i potwierdzeniem, że to, co robię, jest dla kogoś ważne.
Nauczycielka historii, wiedzy o społeczeństwie, historii i społeczeństwa w I Liceum Ogólno-kształcącym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
Jestem feministką i aktywistką. Zarówno w pracy dydaktycznej, jak i podczas – w ostatnim czasie niestety licznych – manifestacji, staram się wspierać, propagować i walczyć o prawa zarówno kobiet jak i osób nieheteronormatywnych. Jako osoba zaangażowana w walkę o prawa pracownicze działam również w Zespole ds. Praw Pracowniczych Rady Konsultacyjnej Ogólnopolskiego Strajku Kobiet. Od lat staram się angażować młodzież w liczne działania antydyskryminacyjne i sama prowadzić war-sztaty, np. na temat uchodźców czy praw kobiet. Jestem też szefową sztabu WOŚP-u działającym przy naszej szkole od przeszło 10 lat. Za swoje największe osiągnięcie w pracy dydaktycznej i aktywistycznej uważam fakt, że wiele moich uczennic i uczniów angażuje się w swoim życiu dorosłym w działalność prospołeczną i antydyskryminacyjną. Często słyszę, że to mój przykład spowodował, że one i oni są dziś aktywne i aktywni społecznie.
Nauczycielka przyrody, biologii, wychowania do życia w rodzinie w Szkole Podstawowej im.
Tonyego Halika w Górznej.
Nie ma dnia, żebym się nie angażowała w działania na rzecz uczniów, społeczności lokalnej, osób chorych, potrzebujących. To jest moje życie. Kocham ludzi. Moje serce i umysł są otwarte. Jestem ciekawa drugiego człowieka – słucham i słyszę, mocno współodczuwam i to mnie nieustannie motywuje do działania, to mnie zmusza do ciągłej zmiany w sobie i wokół mnie. Pewnego razu znajomy powiedział, że jest gejem – zdałam sobie sprawę, że brakuje mi w tym temacie wiedzy, że moje dotychczasowe pojęcie jest błędne, że byłam zamknięta i że potrzebuję się na tę wiedzę otworzyć. Jestem dumna z zaangażowania w edukację na rzecz akceptacji osób LGBT i szczęśliwa, że moje działania pomagają otwierać ludzi na myślenie, zbliżają rodziny i wzmacniają wartości: równość, godność i szacunek do każdego człowieka. Bo przecież każdy człowiek jest potrzebny, dla każdego jest miejsce w społeczeństwie, z jego innością, wrażliwością i prawem do bycia kochanym.
Nauczycielka historii, historii i społeczeństwa w I Społecznym Liceum Ogólnokształcącym im. Jam Saheba Digvijay Sinhji w Warszawie
Jestem historyczką, regionalistką, nauczycie/ką i edukatorką, działaczką i archiwistką społeczną, redaktorką, wikipedystką. Uczę historii oraz historii i społeczeństwa w I SLD „Bednarska„w Warszawie. Badam przeszłość małej ojczyzny – Kurpiowszczyzny i Północnego Mazowsza. Zarówno w pracy zawo-dowej, jak i pozaszkolnej podejmuję tematy bliskie (historia rodzinna, historia regionalna), ale i zapo-mniane, przemilczane, niezrozumiałe (herstoria, wielokulturowość). Stawiam na umiejętności, używam nowych technologii. Jestem dumna z tego, że efekty koordynowanych przeze mnie działań nie pozostają w murach liceum, ale oddziałują poza nimi i są dostępne dla wszystkich zainteresowanych. Cieszę się, że wokół bloga „Kurpianka w wielkim świecie” zbudowałam społeczność zainteresowaną mikrohistoriami.
Nauczycielka języka polskiego w XIV Liceum Ogólnokształcącym w Gdańsku
Zanim zaczniemy naprawiać świat, najpierw naprawmy samych siebie… Ta myśl związana jest z korcza-kowskim podejściem do wychowanków, uczniów: ,,Szukaj własnej drogi. Poznaj siebie, zanim zechcesz dzieci poznać” i przyświeca mi w pracy z młodzieżą na co dzień. Drogę do zmiany wyznaczał i wyznacza mi każdy uczeń, ponieważ każdy był/jest wyjątkowy. Jestem dyplomowaną nauczycielką języka pol-skiego w liceum. Należę do społeczności, które zmieniają edukację oddolnie takich jak: Kreatywna Peda-gogika, Wiosna Edukacji i Superbelfrzy RP. Od 2020 roku jestem członkinią MIEE (Microsoft lnnovative Educator Expert), które zrzesza najbardziej innowacyjnych nauczycieli z całego świata. Prowadzę bloga
„Być nauczycielem”. Moje pomysły na lekcje cieszą się popularnością i inspirują innych nauczycieli do tego, aby otwarcie rozmawiać z młodzieżą na tematy: dyskryminacji, stereotypów, szacunku do drugie-go człowieka, a przede wszystkim podkreślają, jak ważna jest otwartość na drugiego człowieka i dialog. Od początku swojej kariery zawodowej angażuję młodych ludzi w teatr i wolontariat. Dlaczego? To formy, które wspierają młodzież nie tylko w ich rozwoju, ale uczą zrozumienia, empatii, odpowiedzialności i samodzielności. Jestem autorką książki „Być (nie)zwykłym wychowawcą”(2019).
Nauczyciel historii, wychowania do życia w rodzinie, wychowawca klasy integracyjnej w Szkole Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi nr 30 im. Powstańców 1863r. w Warszawie
Jestem pedagogiem specjalnym, terapeutą, który w codziennej pracy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi
– robi swoje. Pomagają mi w tym pasje: historia, archeologia, praca ze zwierzętami i obcowanie z naturą. Moją przygodę z edukacją zacząłem lata temu w harcerstwie, dzisiaj kontynuuję ją jako pedagog, prze-wodnik, nauczyciel dyplomowany, archeolog podwodny, varsavianista i instruktor harcerski. Prowadzę Stowarzyszenie Gwara Warszawska oraz Szkolny Klub Turystyczno – Krajoznawczy Dreptaki. Społecznie działam w wielu organizacjach, tj. PTTK, Towarzystwo Przyjaciół Warszawy i innych. Jestem redaktorem naczelnym Miesięcznika Ludzi Zakręconych Pozytywnie Inaczej „Śrubowkręt”. który wydaję z dziećmi od 15 lat. Mój największy sukces, to moi wychowankowie, którzy powracają po latach i pokazują, że zachowali wiarę w dobroć ludzi, we własne możliwości i żyją jako dobrzy ludzie. Tacy, którzy się potykają, błądzą, jednak potrafią przepraszać, naprawiać błędy i wciąż potrafią się podnosić. Powracają, by włączyć się w pracę pokoleniową ze swymi następcami.
Nauczyciel języka polskiego w Zespole Szkół Plastycznych im. Tadeusza Kantora w Dąbrowie Górniczej
Jestem nauczycielem języka polskiego w Zespole Szkół Plastycznych w Dąbrowie Górniczej. Działam w Stowarzyszeniu „DopaminaLab’’. prowadzę zajęcia teatralne, biorę udział oraz organizuję akcje chary-tatywne i „równościowe”, współpracuję z organizacjami, fundacjami, stowarzyszeniami, artystami, publikuję teksty (nie tylko o szkole). Staram się nie zwalniać tempa. Współprowadzę spotkania strea-mingowe, współtworzyłem rekomendacje złożone w Senacie RP. Słucham,jestem do dyspozycji, stawiam Ucznia na pierwszym miejscu. Moim największym sukcesem (choć nazywam to szczęściem) jest to, że spotkałem i spotykam na swojej drodze Ludzi, którzy są otwarci na Człowieka i na dialog, działanie i współpracę. Że dzięki nim od lat myślę, że taka postawa ma sens i warto być sobą, słuchając i działając„dla’’.a przede wszystkim „z” Drugim Człowiekiem. Że mam tylu Przyjaciół, a wrogów nie znam. Że od lat nie straciłem wiary w Człowieka.
