19 edycja 2025
- Strona główna
- 19 edycja 2025
Współorganizator gali – Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN
Gala odbyła się 22 listopada w Warszawie we współpracy z Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. Nominację otrzymało dwanaścioro nauczycieli. Podczas wydarzenia ogłoszono nagrodę główną oraz wyróżnienia.
Edyta Mak
Adam Ejnik jest nauczycielem języka polskiego w Szkole Podstawowej im. Stefana Żeromskiego w Żurominie.
W pracy łączy edukację, lokalne zaangażowanie i reporterską ciekawość świata. Autor kampanii, która zwróciła uwagę całej Polski na problem narkomanii w małych miastach (reportaż TVN otrzymał Grand Press 2024). Organizował spotkania z psychoterapeutami i działania profilaktyczne.
Współtwórca filmów przyrodniczych „Bocian biały” i „Łabędź niemy” emitowanych w TVP Nauka, współzałożyciel przytuliska „Cztery Łapy”. Wielki miłośnik przyrody. W swoich projektach pokazuje, że kontakt z naturą może być najlepszą profilaktyką i lekarstwem na codzienny pośpiech.
Autor cyklu „Kroniki Pogranicza”, który przypomina zapomnianą historię żydowskich mieszkańców Żuromina. W felietonach radiowych mówi o ludziach, o pamięci i o tym, że nawet w małym mieście można robić rzeczy ważne.
Nauczycielka języka polskiego i historii oraz dyrektor Autorskiej Szkoły Podstawowej Navigo w Poznaniu.
Czasem mam wrażenie, że moje życie to nieustanna lekcja, tylko zamiast dziennika mam plecak pełen pomysłów a zamiast ocen ludzi, którzy chcą działać. Jestem nauczycielką historii i języka polskiego, trenerką Odysei Umysłu oraz prezeską Fundacji Czerwony Mak. Współtworzyłam Autorską Szkołę Podstawową Navigo w Poznaniu, bo wierzę, że dzieci uczą się najlepiej wtedy, gdy są ciekawe świata.
Od lat prowadzę szkolny Klub Wolontariatu, w którym uczymy się, że pomaganie to nie obowiązek, lecz przywilej. Kocham warsztaty z dziećmi, te pełne śmiechu, farby i pomysłów, które pojawiają się szybciej, niż zdążę je zapisać.
Pracuję z uczniami w Poznaniu i z dziećmi w schronie w Sumach w Ukrainie, gdzie twórczość staje się schronieniem przed wojną. Wszystko, co robię, ma ten sam cel: by świat był trochę bardziej ludzki. Bo wierzę, że można go zmieniać… lekcja po lekcji.
Warto być obok dzieci, ufać im i uczyć się od nich. To one pokazują, jak być szczerym, jak kochać, jak stawiać czoła trudnościom. Dzięki nim wiem, że nawet w najtrudniejszych czasach można zostawić ślad dobra i nadziei.
Nauczycielka plastyki, edukatorka młodzieżowa, pracująca także w świetlicy w Publicznej Szkole Podstawowej nr 7 im. Romualda Traugutta w Radomsku.
Aktywistka społeczna i obywatelska z Radomska. Współautorka projektu „Mam na imię Miriam” Stowarzyszenia Strefa Styku, realizowanego z grantu Forum Dialogu, przywracającego pamięć nastolatce Miriam Chaszczewackiej z radomszczańskiego getta. Projekt łączył historię, warsztaty dobrostanowe isztukę japońskiego teatru kamishibai, integrując młodzież polską i ukraińską.
Od lat działa w Amnesty International Polska, współprowadząc kampanie „Utracona codzienność”, „Silence Hate” i „Witamy”. Edukatorka klimatyczna, współtwórczyni „Kart z Klimatem”, współzałożycielka Radomszczańskiego Alarmu Smogowego.
Wyróżniona tytułem Ambasadorki Polskiego Rękodzieła w programie HANDMADE YOUTH AMBASSADORS Erasmus+. Wspiera młodzież LGBTQ+ i działania feministyczne np. projekt „ERAkobiet w Radomsku”, angażuje się w działania na rzecz praw człowieka, pamięci i klimatu. Jej działania łączą sztukę, edukację i empatię, ucząc uważności na drugiego człowieka.
Uważam za jedną z największych wartości demokracji to, że istnieje społeczeństwo obywatelskie. Niezgoda na zło to nie powód frustracji ale siła, która buduje postawy i społeczności, które zmieniają świat na lepszy.
Nauczycielka socjologii prowadząca autorski program Myślenia Krytycznego w Liceum Ogólnokształcącym nr 286 w Warszawie (Akademia High School).
Jestem nauczycielką angielskiego, socjologii i myślenia krytycznego. Współtworzę Fundację Szkoła Bez Granic – inicjatywę, która rozwija program nauczania rówieśniczego integrujący uczniów z Polski z młodzieżą z doświadczeniem uchodźstwa. Prowadzę warsztaty o migracji i akulturacji oraz wspieram nauczycieli i uczniów w budowaniu empatii, otwartości i własnego poczucia sprawczości.
Wierzę, że prawdziwa edukacja zaczyna się wtedy, gdy młodzi ludzie uczą się od siebie nawzajem, niezależnie od pochodzenia i statusu ekonomicznego. W pracy kieruję się zasadami pedagogiki krytycznej, która widzi edukację jako praktykę wolności.
Moje największe sukcesy mają miejsce na zajęciach – kiedy uczniowie z różnych środowisk zaczynają otwierać się na siebie nawzajem, komunikować swoje potrzeby i pomysły bez wahania, pokazywać, co ja mogę zmienić w swoim podejściu do uczenia. Chciałabym, żeby nasze metody pracy mogły zawitać w kolejnych szkołach, a młodzi ludzie jeszcze chętniej brali naukę w swoje ręce.
Najważniejszymi wartościami w mojej pracy nad otwartością i integracją młodzieży są podmiotowość jednostki, wsłuchanie się w siebie i innych, podejście zgodne z zasadami pedagogiki krytycznej.
Nauczycielka języka polskiego, bibliotekarka oraz dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 2 im. Władysława Stanisława Reymonta w Tuszynie.
Polonistka, bibliotekarka, pedagożka. MBA in Community Management. Zwolenniczka edukacji włączającej, spersonalizowanej. Twórczyni oddziałów integracyjnych. Wolontariuszka. Miłośniczka podróży. Autorka przewodnika. Wiem, że nie zmienię całego świata. A jednocześnie czuję, że powoli, małymi kroczkami ten mój mały świat, bliski, lokalny – zmieniam przecież, budując miejsce przyjazne Dzieciom. Wszystkim – polskim, cudzoziemskim, pełnosprawnym i tym z niepełnosprawnościami, zdrowym i chorym… To dla nich pracuję. Bo widzę w tym sens. Coś, co po mnie pozostanie.
Realizacja wielu projektów i inicjatyw społecznych, jak chociażby „Dostępna Szkoła” czy „Włącz popojutrze!” pokazuje mi, ile znaczy współpraca, a zarazem uczy szacunku i pokory. Takie wartości i postawy promuję wśród moich Uczniów.
W życiu i w pracy lubię storytelling. Jest nienachalny. Bywa skuteczny. Jak moje codzienne działania.
I wtedy wrócę do tego, co kocham najbardziej – będę uczyć. Spokojnie, powoli, refleksyjnie. Nie oceniając lub sporadycznie tylko. Wspierając, towarzysząc. Kochając.
Nauczycielka języka angielskiego i edukacji regionalnej w Społecznej Szkoły Podstawowej nr 1 im. Janusza Korczaka w Wejherowie oraz adiunkt w Katedrze Socjologii i Historii Wojskowości Akademii Marynarki Wojennej.
Jej mała ojczyzna jest niezwykle ważna – inicjuje działania upowszechniające tanatopedagogikę, historię lokalną i promujące kulturę kaszubską. Jest współautorką projektów o pamięci Marszu Śmierci z KL Stutthof, realizowanych z Biblioteką w Luzinie i Muzeum Stutthof.
Angażuje się w projekty o zasięgu międzynarodowym (Humanity in Action, Centropa). Członkini Instytutu Dobrej Śmierci, autorka bajki Życie jak makaron i książki Oswoić śmierć. Edukacyjny potencjał kaszubskich rytuałów pogrzebowych. Współautorka książki Emigracja kaszubska, laureatka tytułu Ambasadorki Kultury Pomorza 2022.
Uczy języka angielskiego i edukacji regionalnej, łącząc dydaktykę z animacją kultury kaszubskiej, pamięci i dialogu międzykulturowego. Autorka i koordynatorka nagrodzonego projektu Erasmus+ Zielone lekcje – edukacja outdoorowa jako klucz do dobrostanu ucznia i nauczyciela.
Wierzę, że każde działanie – warsztat w szkole, opowieść o lokalnym bohaterze, uśmiech wobec osoby, która czuje się niewidzialna – to już jest „naprawianie świata”. Chciałabym, żeby wybrzmiało, że ta praca to nie misja, ale świadomy wybór życia wrażliwego, uważnego i dialogicznego – i że warto ją kontynuować, niezależnie od tytułów, nagród czy uznania.
Nauczycielka języka polskiego w Szkole Podstawowej im. kpt. pil. Stanisława Skarżyńskiego w Warcie.
Autorka projektów Ireneusz Ślipek – most między dwiema kulturami i Pamięć o naszych sąsiadach. Aktywistka w sieci Forum Dialogu. Współzałożycielka Stowarzyszenia im. Ireneusza Ślipka na rzecz dialogu polsko-żydowskiego w Warcie; nominowana do Nagrody POLIN 2024.
Jestem nauczycielką i społeczniczką wraz ze stowarzyszeniem, którego członkiniami są również moje absolwentki, przywracającą zapomnianą historię warckich Żydów. Moim pomysłem jest organizowany corocznie Wieczór Pamięci poświęcony warckim żydowskim i nieżydowskim ofiarom II wojny światowej. Zachęciłam uczniów do udziału w Szkole Dialogu, w ramach której opracowali broszurę Śladami Żydów w Warcie, plan miasta oraz jego wirtualną trasę. Wspólnie z członkami stowarzyszenia i uczniami zapełniamy pustkę po tych, których już nie ma i oznaczamy przestrzeń im poświęconą.
Zadaniem nauczyciela jest wlewanie w te młode umysły wiedzy, która – niezależnie od przedmiotu lekcji – pokieruje dzieci, potem młodzież i młodych dorosłych w stronę świata współpracy, akceptacji, zrozumienia, uznania równości wszystkich.
Nauczycielka języka polskiego i etyki w II Liceum Ogólnokształcącym im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Świdniku.
Wykonuję najpiękniejszy i zarazem bardzo trudny zawód – jestem nauczycielką, pracuję z młodymi ludźmi i wspólnie staramy się, żeby ten świat był lepszy. Uczę języka polskiego i etyki w II Liceum Ogólnokształcącym im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Świdniku.
Od lat prowadzę szkolny „Teatr Trzydziestu”, którego absolwenci tworzą teatralną Rodzinę. Jestem dumna, że jako Ambasadorka Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, współpracująca z Ośrodkiem „Brama Grodzka ” czy Muzeum Martyrologii ” Pod Zegarem”, mogę zaoferować młodzieży uczestnictwo w różnorodnych projektach i działaniach edukacyjnych, poświęconych tematyce Holokaustu, antydyskryminacji czy wielokulturowości.
Moi uczniowie „niosą” tę wiedzę dalej, w życie, gdyż zrozumieli, że „naprawianie tego świata zaczyna się od małych codziennych gestów, od rozmowy, poszanowania drugiego człowieka, od pamięci o tych, którzy odeszli, ale też o tych, którzy zmieniają świat na lepsze”.
Od młodzieży otrzymuję bardzo wiele, czuję się akceptowana i potrzebna i to daje mi energię do dalszej pracy, którą przez to po prostu uwielbiam. Piękne jest to, że mnie słuchają i chcą uczestniczyć we wspólnych działaniach, które realizowane są przecież w wielu przypadkach w ramach zajęć pozalekcyjnych.
Nauczycielka historii i wiedzy o społeczeństwie w X Liceum Ogólnokształcącym im. W. Szymborskiej w Białymstoku.
Jako nauczyciel pracuję od ponad 26 lat. Przeszłam już wszystkie typy szkół, a obecnie pracuję w liceum. Jestem nauczycielem historii i wiedzy o społeczeństwie.
Szkoła jest miejscem „zwyczajnie niezwyczajnym”, gdzie dużo się dzieje i ciągle coś się zmienia. Zmieniają się uczniowie, a we mnie nie gaśnie ciekawość, jak będą wyglądały zajęcia z nową klasą. Fascynuje mnie człowiek i jego historia. Lubię słuchać i dawać przestrzeń na rozmowę, wyrażanie własnego zdania. Uczę samodzielnego myślenia i wyciągania wniosków.
Z pasją realizuję z uczniami różnorodne projekty, zwłaszcza te związane z historią, które kształtują postawę patriotyzmu, uczą empatii i otwartości na drugiego człowieka. Zależy mi na tym, aby uczniowie poszukiwali śladów lokalnej historii, odkrywali osoby i miejsca, których nie znają, w myśl słów przypisywanych George’owi Santayanie „kto nie zna historii, skazany jest na jej powtarzanie”.
Niezmiennie, kiedy jest przestrzeń na wyrażanie opinii, proszę zawsze o jej uzasadnienie. Pragnę pokazać młodym ludziom, że mają prawo do własnego zdania, że mogą się od siebie różnić i jest to ubogacające, a nie musi prowadzić do konfliktów.
Nauczycielka języka niemieckiego, pedagożka szkolna i dyrektorka Szkoły Podstawowej w Siedlcu Dużym.
Jestem dyrektorką szkoły, w której nie ma dzieci niewidzialnych. Od czterech lat prowadzę Szkołę Podstawową w Siedlcu Dużym – miejsce, które przetrwało, bo nie pozwoliłam go zamknąć. Nie dlatego, że napisałam najwięcej pism. Ale dlatego, że stanęłam na drodze likwidacji i powiedziałam: „tu jest dom dla wielu dzieci. I ten dom zostaje”.
Wierzę, że każde dziecko – niezależnie od diagnozy, historii czy metki przyklejonej przez świat – zasługuje na zrozumienie, obecność i szansę. Tworzę szkołę, w której nie ma „za trudnych przypadków”, tylko dzieci, które potrzebują więcej serca. I dorosłych, którzy się nie boją być blisko.
Nie jestem dyrektorką zza biurka. Jestem dyrektorką, która siada z uczniami na trawie, szyje z przedszkolakami poduszki i organizuje międzypokoleniowe śniadania. Buduję mosty tam, gdzie inni stawiają mury. I wierzę, że prawdziwa zmiana zaczyna się od ciszy, w której słychać każde dziecko.
Kiedyś myślałam, że dyrektor ma być „z żelaza”. Dziś wiem, że prawdziwa siła to czułość, która nie rezygnuje. Że największą odwagą jest nieustannie wracać – z uśmiechem, z pomysłem, z nadzieją.
Nauczycielka francuskiego w VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Komisji Edukacji Narodowej w Gdańsku.
Jestem nauczycielką, która wierzy, że szkoła to nie tylko lekcje i oceny, lecz scena, na której rodzi się empatia i odwaga. Od lat łączę pasję do teatru z wychowaniem młodzieży, reżyseruję spektakle, w których uczniowie nie odgrywają ról, ale przeżywają tolerancję naprawdę.
Zrealizowałam i nadal realizuję wiele projektów, w których moi podopieczni współpracują z osobami niepełnosprawnymi, seniorami oraz rówieśnikami z innych krajów, przekonując się, że różnorodność nigdy nie dzieli tylko uczy człowieczeństwa oraz otwartości na Innych. Wierzę, że wychowanie to codzienne naprawianie świata, poprzez rozmowy, małe gesty, czułość i uważność.
Największym darem mojej pracy jest zaufanie, którym obdarzają mnie uczniowie. Zostaje ono na lata, w ich słowach, zaproszeniach do spotkań oraz wspomnieniach. Nigdy nie przestaną mnie inspirować słowa Ireny Sendlerowej, że „nadzieja jest w ludziach, którzy wiedzą, że mogą czynić dobro”, dlatego uczę, także swoim przykładem, że nadzieję zawsze można odnaleźć na scenie, w szkole, w życiu i w sobie…
Wierzę, że szkoła to nie tylko lekcje i oceny, ale miejsce, w którym młody człowiek uczy się, że jego głos się liczy, że może być sobą i że jest częścią większej wspólnoty.
Nauczycielka języka polskiego II Liceum Ogólnokształcącym im. Piotra Firleja w Lubartowie.
Opiekunka Szkolnego Klubu Wolontariusza „Anioły z II LO”, inicjatorka i koordynatorka projektów edukacyjnych i wychowawczych. Od 10 lat realizuję montaże słowno-muzyczne upamiętniające ofiary Holokaustu. Współpracuję z Muzeum Pamięci w Bełżcu. To autorski projekt , wychodzący naprzeciw nie tylko edukacji historycznej ale także pracy z uczniami tzw. trudnymi edukacyjnie czy wychowawczo.
Najważniejszym odbiorcą wszystkich moich działań są uczniowie, którzy są jednocześnie twórcami i dla których akt tworzenia staje się aktem upamiętnienia. Sama działam na wielu płaszczyznach: temat Holokaustu, wolontariat w Ukrainie (od 2006 roku), współpraca z Towarzystwem Kultury Polskiej, przedszkolem, świetlicą Caritas, domem opieki we Lwowie, porządkowanie polskich cmentarzy na Wołyniu, współpraca z Hospicjum w Lubartowie.
Najważniejsze dla mnie jest spotkanie z drugim człowiekiem. Chcę pokazywać moim uczniom, co jest w życiu najważniejsze.
I tego ich uczę. Okazywania uczuć, bycia prawdziwym, tego, że jeśli ktoś cię krzywdzi to to boli. Ale, że zawsze można coś zrobić i że warto wierzyć w to, co się robi i co się kocha.
